جنگ، هر بار که شعله‌ور می‌شود، پیش از هر چیز آینده را می‌سوزاند
بار دیگر چهره تلخ و ویرانگر جنگ آشکار شد و کودکانی که باید در امنیت مدرسه و خانه به رؤیاهای فردای خود بیندیشند، قربانی بی‌مبالاتی، خشونت و زیاده‌خواهی قدرت‌مداران شدند.
پانزده روز از آغاز تجاوز امریکا و اسراِییل به کشورمان می‌گذرد که در نخستین ساعات آن، در یک اقدام که جنایت جنگی تلقی می شود مدرسه‌ای در میناب هدف حمله قرار گرفت و بنا بر گزارش‌های منتشرشده، ۱۶۸ کودک بی‌گناه جان خود را از دست دادند. این فاجعه نه‌تنها اندوهی عمیق بر دل خانواده‌ها و جامعه نشاند، بلکه بار دیگر وجدان انسانی را با این پرسش روبه‌رو کرد که چگونه در جهان امروز، هنوز کودکان در میدان‌های منازعه چنین بی‌پناه باقی می‌مانند.
جامعه جهانی در طول دهه‌های گذشته، با تصویب اسناد و معاهدات متعدد بین‌المللی، تلاش کرده است تا از کودکان در برابر پیامدهای جنگ و خشونت محافظت کند. کنوانسیون حقوق کودک سازمان ملل (۱۹۸۹)، که تقریباً همه کشورهای جهان به آن پیوسته‌اند، بر اصل «منافع عالیه کودک» تأکید می‌کند و دولت‌ها را موظف می‌سازد که در همه شرایط، از جان، کرامت و رشد کودکان حفاظت کنند. همچنین پروتکل اختیاری کنوانسیون حقوق کودک درباره مشارکت کودکان در منازعات مسلحانه، کنوانسیون‌های ژنو و پروتکل‌های الحاقی آن‌ها، و قواعد بنیادین حقوق بین‌الملل بشردوستانه به‌صراحت بر ضرورت حمایت ویژه از غیرنظامیان ـ به‌ویژه کودکان ـ در زمان جنگ تأکید دارند.
بر اساس این اصول، کودکان و مراکز مرتبط با آنان، از جمله مدارس و مراکز درمانی، باید از هرگونه حمله مصون باشند. مدارس باید مکان‌هایی امن برای یادگیری، رشد و امید باشند؛ نه میدان‌های نبرد و نه اهداف نظامی. حمله به مراکز آموزشی نقض آشکار قواعد انسانی و تعهدات بین‌المللی است و می‌تواند در چارچوب حقوق بین‌الملل به‌عنوان نقض جدی حقوق بشردوستانه مورد پیگرد قرار گیرد.
۱- موسسه پژواک امید کودک

٢-  کانون نیک(نهال یاری کودک)

٣- انجمن دوستداران کودک پویش

۴-

.

.

.